August 18, 2010
DIARIO DIETO’O (3) – En un momento dado

 

Kaapstad,  14 juli


Robin Janssens werd uiteindelijk door zijn dermatoloog naar spoed doorverwezen. Zijn schijnbaar onschuldig teeneczeem was accuut uitgezaaid tot hardnekkige schaamschimmels, agressieve hemoroïden en de waan dat hij toch wel een goede entertainer is. Het WK barstte los met al zijn toeters en bellen. Vooral toeters, tot geringe vreugde van zij die al eens graag een liedje zingen.

Naarmate het tornooi vorderde groeide bij velen het vermoeden dat God niet bestond. Of met vakantie was. Of in een hete strijd verwikkeld met de satan zelf. Hoe kon het anders dat ultra-sympathieke hard werkende comme-il-faut combinerende ploegen keer op keer het deksel op de neus kregen? Thuisploeg Bafana Bafana prikte dat één goaltje te weinig, Kameroen rateerde zesentachtig kansen en ging eruit, Japanners en Koreanen, Denen en Grieken, Uru’s en Para’s vochten vinnig maar sneuvelden, en laatste Afrikaanse hoop Ghana mocht zijn biezen pakken na één van de grootste drama’s in de geschiedenis van de mondiale. Suarez, jij rattekop.

God leek echter terug te bestaan, of terug uit verlof, of sterker dan die met zijn horens toen ploegen terecht op hun doos kregen. Zwak gecoachte Fransozen en sissie Italiëners dropen af in mineur, en bompastroeve Britten – wiens idee was het trouwens om een Italiaan aan het Engels roer te zetten? – hadden als enige verdienste dat onze vriend Blatter nu eens eindelijk die stupiede cameraban moet herzien. Ook aanvankelijk superieure ploegen deden zichzelf de das om op het moment van de waarheid. Argentinië had misschien meer een coach nodig dan een mascotte, Brazilië speelde niets meer klaar tegen de Hollies, en de lang zo scherpe Mannschaft kroop – niet onbegrijpelijk – in zijn kot tegen Spanjelona F.C.

De strijd om de beker ging uiteindelijk tussen enerzijds onze noorderburen (dankzij vijf goeie acties, tien own-goals, twintig afgeweken ballen en veertig rode kaarten die Van Bommel niet kreeg), en anderzijds de Spanjolen, die over gans het tornooi het mooiste compleetste spel brachten dat dezer dagen op de velden valt te zien. Ze waren nog nooit voorbij de kwartfinale geraakt, wat voor een voetballand van zulk kaliber stilaan gênant werd. Maar dit jaar was het zowel offensief als defensief een geoliede machine, en de laksheid van weleer was omgesmeed tot een geslepen stijl van geduldig breien en explosief prikken. En dan weer breien. In de finale echter liep het niet meteen gesmeerd, want de spelers stonden al net zo gespannen als het publiek. Het werd de typische zenuwslopende thriller waarin het doelpunt maar niet wou vallen. Robben zorgde met de grootste kans van de match voor een synchrone verslikking van elk spaansgezind hart.

Maar dan, en un momento dado, maakt wie anders dan Iniesta een einde aan ons lijden en knalt het leer droogweg naast Stekelenburg. Climax, ontlading, extase. En een verrekking aan de rechterstemband. Naar verluidt was Johan Cruyff in tranen. Niet van verdriet.

KD

June 27, 2010
Cape Town Impressions

June 25, 2010
Een Mens

Ongeslagen, zo werd er die dag lustig en wel een straatvoetbaltoernooi afgewerkt. Een mens had de neiging te denken dat alles wel in orde was met de wereld. Goaltje meepikken, balletje afleggen, rondtikken, zoolwerk. Na elke match een cola en een safke. Harmonie, gemoedsrust, en ik die me in beide verzwelgde.

Dat een mens meer dient te genieten van een dergelijke vanzelfsprekende gang van zaken wordt bijvoorbeeld duidelijk bij een verkoudheid; Je staat enkel stil bij het genot van een vrije neus en dito zuurstoftoevoer op de momenten dat hij is dichtgeslibd. En de kilte zat eraan te komen, de kilte van het asfalt, het opgedroogde zweet en die van de verdwenen gemoedsrust.

Een driftige knak en een voet die nooit eerder eenzelfde positie heeft aangenomen tov het been waaraan hij vast hangt, meer heeft een mens niet nodig om tot het bliksemsvlugge besef te komen dat de tijd daar is om de gevolgen van die gecombineerde gebeurtenis ernstig te nemen. De eerste pijn is paniek, de daaropvolgende pas de werkelijkheid. Check, doublecheck, yes, geen botten uit het vlees. Verder spelen valt evenzeer uit te sluiten. 

Prachtige ontvangst genoten in het EHBO-tentje. Of ik er iets mee inzat dat mijn leed gefilmd werd voor een reportage? Hell, ik heb de laatste weken zelf niets anders van mensen verlangd. Mensen die hun ander been voor mijn gebroken kuit zouden geven als al de rest ook mee kon worden ingewisseld. Dus, neen, geen bezwaar, ga uw gang. Tussen de pijnscheuten door, het stabiliseren van het been en het wachten op de verlossende werking van de pijnstillers mocht ik dus een heel gevarieerd interview afleggen. 

 + “What happened?” Hmm, klassieke opbouw.
-  “Well, this and this and this and that.”
+ “Was it painful?” Typisch, voor de emoties gaan.
-  “Yes”.
+ “No no, you have to say: It was very painful and then you can continue with your response.”
-  “Ok, Yes it was very painful and yadiyadiyaya.” 
+ “Do you think England is gonna win this evening?” Verrassende vraag.
-  “They have a good shot.”
+  “No , you have to say; I think England is going to win and then explain why.”

En zo ging dat maar door met het woorden in mijn mond leggen en het meer uitgebreid herhalen van wat ik net bondiger had geformuleerd. En ik formuleer graag bondig. Gelukkig hadden de verpleegkundigen mij ondertussen, mits me drie keer bijna te hebben laten vallen, de ambulance ingewerkt.

De ambulancier, een jongeman van het type dat iets zinvol wil doen in het leven en met behulp van zijn stemtimbre en –ritme non-stop zijn geaardheid openbaart, probeerde vriendelijk zijn werk te doen. Uit de radio-interventies bleek evenwel dat hij nog niet alle procedures volledig onder de knie had. Dat, in combinatie met mijn gebruikelijke vooroordelen, hinderde me in het opwekken van al te veel vertrouwen. Als dan bij onze aankomst in het ziekenhuis het merkteken, dat aangeeft welke constructeur de ambulance toeleverde, bij het dichtslaan van de deur de grond op klingelt, kan een mens de spontaniteit van gedachte overkomen om zich voor te stellen wat de gemiddelde peulschil in de gemiddelde B-film zoal kan overkomen.

 

Mijn vrees bleek ongegrond, ten minste wat het niveau van de zorg betreft. Dat de ziekenhuisbediende net een zak dollars had zien binnenrijden, werd niet veel later ook duidelijk. Ik gok dat zijn gedachtegang toen volgende driesprong maakte; “Overseas, insurance, cash.” Het is de eerste keer dat me bij het toedienen van medische zorgen eerst werd uitgelegd wat dat toedienen zoal zou gaan kosten. Dat die raming niet in de buurt van de werkelijke kostprijs zou komen, had ik op dat eigenste moment al ingecalculeerd. Een mens leert snel bij.

 

De afdeling radiologie, bleek een aparte firma te zijn, maar evenzeer een money machine. De fotograaf die de platen schoot, want dokters zijn het niet, was verboden mij op de hoogte te brengen van het verdict. Eenmaal terug op de spoedafdeling kwam de man van de financiën, een dokter had ik nog altijd niet gezien, me vertellen hoe hun avond er idealiter zou uitzien. Ik moest de nacht in het ziekenhuis blijven en morgen zou dan een specialist de zaken eens nader bestuderen. “Dat kost u enkel een voorschot van 50 000 Zuid-Afrikaanse rand meneer. Dat is toch geen probleem? Of wel soms?” Toen ik hem duidelijk maakte dat ik niet zinnens was me te laten aftroggelen, droop hij af en kreeg ik opvallend niet veel later dan toch de dokter onder ogen. “Een propere breuk, meneer, je zult hier niet moeten blijven, een gips en ’t is geregeld.” Uiteindelijk heb ik dan toch nog een pak meer betaald dan aanvankelijk geschat en sindsdien loop ik hier wat rond te pikkelen. Op krukken door Khayelitsha, een mens zal zo’n ervaring niet snel terugvinden in het aanbod van het volgende reisbureau.

 

Het enige voordeel van de hele situatie is wat extra vrouwelijke bekommernis. Zoals die van het bevallige dienstmeisje in een restaurantje met zeezicht. Dat ze het verschrikkelijk vond en dat mijn verblijf nu verpest is. “There are worse things in life”, trachtte ik haar te overtuigen dat een mens slechter af kan zijn. “Oh yeah, like what?”, kon het meisje dat op 13 kilometer van bodemloze armoede woont niet onmiddellijk iets bedenken. “Well”, probeerde ik haar toch wat tips te geven. “Things like cancer, AIDS, loosing a child, eating out of a dumpster, unanswered love, toenail fungus, referees, shopping, chopped of arms, over defensive World Cup teams, starvation and, especially, a prime minister called Yves Leterme.”

Libbe


June 14, 2010
pre worldcup sfeercompilatie

June 9, 2010
Jobcreatie

“Everybody has a job in South Africa”, was me voor ons vertrek verteld en goed twee weken na onze aankomst is daarvan geen letter gelogen gebleken. Vaak wordt geargumenteerd dat de doorgedreven automatisatie van het tamme Westen tot luiheid leidt, maar ik begin me sterk af te vragen of alle vormen van mechanisatie vervangen door ‘man power’ niet nog veel erger is. En momenteel kan ik beiden vergelijken. Denkt u even mee: In de supermarkt lijkt elke werknemer verplicht je tot op 3 cm van het artikel dat je niet onmiddellijk vond te begeleiden. Aan de kassa worden je boodschappen door een tweede kassierster ingeladen. Sta je met een volgeladen winkelwagen voor je wagen dan zal hulp bij het uitladen gearriveerd zijn voor je koffer geopend is. Winkelkarretjes kan je dumpen waar je wil, iemand zal ze wel bijeenrapen. Op café hebben zelfs de obers een kruier om de minder aangename aspecten van het vak op zich te nemen. Bij een tankbeurt, gooit er één iemand je wagen vol, terwijl een ander alle ramen keurig inzeept en streeploos helder trekt. Zelfs een parkeermeter is hier vervangen door een job. Op plaatsen waar betaald parkeren niet van toepassing is, helpen ‘car guards’ je naar een plekje waar ze voor 50 eurocent nauwlettend zullen toekijken dat onaangename verrassingen uitblijven. Sommige mensen vergelijken dit met het soort beschermgeld dat georganiseerde Italianen wel eens bij restaurateurs en winkeluitbaters durven omhalen. Dat je bij een weigering tot betalen van deze autowachters wel eens op het nut van hun diensten kan gewezen worden, sterkt hen daarin. Anders ingestelde mensen vinden dan weer dat het ‘car guardsysteem’ van duizenden inbrekers, werknemers heeft gemaakt. Aan de vele wegenwerken staat steevast een vendelaar om duidelijk te maken wat door de tientallen begeleidingsborden achter hem of haar al gauw duidelijk wordt: het wordt invoegen. Om maar te zeggen: Buiten de miljoenen werklozen heeft iedereen in Zuid-Afrika een job, vaak een dikke kutjob maar kom. Voorbeelden van hoe het erger kan zijn zichtbaar genoeg om een mens in redelijke tevredenheid te stellen. Met de georganiseerde vuilbakpatrouille, die bij ophaaldagen hun ronde iets voor die van de vuilniskar plannen, geef ik er wat dat betreft slechts één. Het moet plezant blijven hé. Wat ons naadloos tot bij Guy Verhofstadt brengt. Als Hij nog eens het briljante idee heeft opgevat tot het creëren van 200 000 extra jobs, raad ik hem een staatsbezoek aan Zuid-Afrika aan. Dat de financiële haalbaarheid van zijn ideeën ondergeschikt is aan het vooropgestelde doel, hebben we met 8 begrotingen in evenwicht op rij gemerkt. 

Zonnige groeten 

Librecht 



June 8, 2010

June 6, 2010
DIARIO DIETO’O (2) - Apocalibbe Now

Kaapstad, 5 juni

Robin Janssens’ teeneczeem lijkt toch niet zomaar weg te gaan. Werfleiders ontdekten net dat het WK volgende week van start gaat, en leggen er nu duidelijk de zweep op. De werkers zwoegen en zweten, trekken en sjouwen, kloppen en wroeten. En zelfs met meer dan twee tegelijk.

Gerustgesteld door deze gunstige bries zetten we bolzeils koers naar South Peninsula, waar we tegen de selectie van de locale highschool onze eerste match zullen spelen. Ons trots gevoel duivels te zijn ebt snel weg wanneer we in een gonzende arena, nokvol gevuld met geüniformde scholieren, koeltjes worden begroet door een bende manskerels van half onze leeftijd, dubbel ons postuur. Voor eenvoudige boerensjotters als wij die gewoon zijn te strijden tegen ploegen als Rumst, Reet en Zennester Hombeek, is dit als binnenkomen in het Colosseüm, gewapend met een Opinel, opgewacht door de Mortal Combat Crew, de Streetfighters en de Teenage Mutant Ninja Turtles samen. Wat volgt is een afslachting waarbij de beruchte Braveheart-battle een robbertje knokken op de koer lijkt. “Hey-hup hey-hup freedom.”

Na vele tegenpegels die onze doelknaaps botten, mits hij dapper was blijven staan gewis hadden verbrijzeld, slaagt onze onpeilbare spits Libbe erin zich een weg doorheen de defensiestronken te banen. Libbe is ietwat een curiosum in de ploeg. De geruchten en speculaties omtrent zijn afkomst – hij zou zijn grootgebracht door meeuwen – zijn velerlei, en het is een mysterie hoe hij bij de ploeg kwam. Feit is dat hij er plots bij was, en als enige niet-Kerremans de lijm van de ploeg werd. Niemand weet hoe zijn stem klinkt, en of hij er überhaupt één heeft, maar telkens er obstakels of conflicten rijzen is het Libbe die magischerwijs voor redding zorgt. Hij is de moderator en de nar, de meester en de slaaf, de schoothond en de waker, de god uit het machien.

Wederom nu zijn we verbluft te zien hoe de immer lieve Libbe zich in een vingerknip ontpopt tot een ijzige krijger, een Frodo tussen orken, een freggel tussen griezels. Hij leert ons een lesje in militair stoïcisme, en prikt het leer droogweg naast de keeper. Dit had hij beter niet gedaan. Vanuit de scholierenmassa stijgt prompt een ritmisch gemurmel op – “abonwabisi abonwabisi” – dat al gauw aangroeit tot een vocaal-percussief tumult waaraan Regi Penxten nog een puntje kan zuigen. In een mum van tijd wordt de geklopte keeper met elk van zijn ledematen aan een woeste zebra gebonden, waarna de beesten in de vier windrichtingen worden gejaagd. “Abonwabisi abonwabisi!” Met de gutsende restanten van de ex-doelman wordt Libbe, die inmiddels van zijn kleren is ontroofd, van kop tot teen rood geverfd. Hierna wordt hij op een ivoren troon gehesen met een gulden koker om zijn geslacht, en worden tweeëntwintig bloedmooie en tevens poedelnaakte meisjes rond hem verzameld. “ABONWABISI ABONWABISI!”

Wanneer vervolgens de zebra’s levend in brand worden gestoken besluiten onze cameramannen Pee-Jay en Ricardo dat het welletjes is. Bewapend met hun rig en statief maaien zij zich een weg doorheen de uitzinnige meute, tot ze Libbe kunnen losrukken uit de gretige sirenenklauwen. De moed hervat bij het zien van deze epische charge van onze technici, slagen ook wij spelers erin weer actie te ondernemen. Concreet door in onze wagens te springen, de motors te starten en met de topjes neer af te wachten. Goed een kwartier later komen onze achterblijvers gehavend afgestruikeld, op de hielen gezeten door een misnoegd South Peninsula High. Onze techneuten lijken de grootste moeite te hebben om een onstuimig tegenstribbelende Libbe mee te krijgen. Zoals het goede vrienden betaamt sporen wij hen vanuit de auto aan, tot ze ons kunnen vervoegen en onze chauffeurs plankgas geven. Terwijl de krijsende scholieren ons nog vier kilometer achtervolgen tuurt een nog steeds blote, bloederige en nu ook ontstemde Libbe star voor zich uit. Als het rumoer wegsterft opent hij de lippen en prevelt nors: “Abonwabisi.”

KD

June 3, 2010
Camps Bay Contrast

Hand op de buik, zon op de smoel, en toch… Wat een teleurstelling! Drie dagen op rij mijn best gedaan. Drie dagen waarin overvloedige maaltijden overgoten werden met een veelvoud aan cocktails met zeezicht. - Beautiful giraffe!

Ik heb naar goede gewoonte de inhoud van mijn broekzakken uitgestrooid over de onmiddellijke omgeving, maar… Ik ben nog steeds niet bestolen! Ik heb zelfs nog geen poging tot agressie gezien! Wat doe ik mis? Dit is toch de ideale omgeving? Een mondaine promenade waar leurders en bedelaars de klok rond snobistisch vertoon en welgemeende onverschilligheid kruisen. - Beautiful giraffe sir!

Maar wat blijkt? De schooiers en vuile kindjes doen hier nauwelijks meer dan glazig kijken en wat heen en weer schuifelen tussen de geparfumeerde fortuinlijken en gepersonaliseerde nummerplaten. Waardeloze armen, waar is hun trots? -Beautiful wooden giraffe sir, where you from? - I’m from Belgium.

Een land waar het straattuig honderd maal rijker is, maar zijn naam wel alle eer aandoet. Zelf was ik al lang aan het stelen en vernielen moest ik dag in dag uit blootgesteld worden aan zoveel verwaande blikken en uptown trutten wiens dieetbudget dozijnen hongerige kindermonden had kunnen voeden. - You wanna buy beautifull giraffe? 200 Rands.

20 euro? Je had het al lang van tafel moeten ritsen sukkelaar. Gelukkig trekken we volgende week op Township safari !

June 2, 2010

6:12pm  |   URL: http://tmblr.co/ZoztIydAjdM
Filed under: blooper 
June 1, 2010
RTWC Drill Song

Belgen in Zuid-Afrika, trainen hard voor het WK (…de François)

Hier de enige Belg op ‘t veld, die fluit alleen maar voor het geld

De George die houdt nu grote kuis, wij hebben honger in ons kruis

Maar liever jaren op droog zaad, dan naar ‘t WK met Advocaat

DIIIIIIIIIIIIIIIIIIIICK

En van je …

 

Dit is de tekst van onze RTWC-drill song. Houdt ons scherp tijdens trainingen en gebeten tijdens wedstrijden. Suggesties voor bijkomende strofen die ons tot nog grootsere prestaties kunnen leiden, mogen gepost worden op onze facebook pagina of doorgestuurd worden naar robinkerremans@hotmail.com

Liked posts on Tumblr: More liked posts »